Witam,

Mam obecnie 21 lat, o chorobie dowiedziałam się w wieku 18 lat, przez 2 lata czyli od 16 nie było wiadomo co mi jest. Oczywiście pierwsze skojarzenie to był laryngolog i badanie krtani na wszystkie możliwe sposoby, ponieważ moje objawy to były zaburzenia mowy(kilka zdań i już nikt mnie nie rozumiał do tego stopnia, że niektórzy myśleli, że jestem pijana). Oczywiście uśmiech porzeczny jak bym płakała a nie śmiała się, problemy z jedzeniem( wszystko musiałam popijać i z trudem przełykałam). Potem również ręce słabsze np przy grze w kosza po prostu opadały. Generalnie mowa to był główny problem tym bardziej, że byłam w maturalnej klasie. Laryngolodzy niestety nie mogli mi pomóc, traktowali mnie jak bym sobie to wszystko wymyśliła. Potem foniatra, który przepisywał mi ziołowe syropki, inhalacje i witaminki, bo to na tle stresowym za bardzo się denerwuje i tyle...No i w końcu znalazła się rzeczowa pani doktor również foniatra, która zauważyła, że ruchome podniebienie jest nieruchome i język tak trochę nie rusza się tak jak powinien, podejrzewała, że to jakiś guz w mózgu może być. W ten sposób bardzo okrężną drogą, która trwała 2 lata trafiłam do neurologa w Sosnowcu dr Hamankiewicz.